Masa papierowa czyli kaminendo to połączenie gliny bądź masy ceramicznej z rozdrobionym papierem. Taki zabieg powoduje  zauważalne zmniejszenie stopnia kurczliwości masy i pozwala na dużo bardziej beztroskie poczynanie sobie z podsychającą gliną. W trakcie wypału papier ulega spaleniu, co  zmniejsza wagę wypalonego przedmiotu ale też czyni go delikatniejszym.

Na talerz wytoczony na kole z ceramicznej masy papierowej nałożyłam dwa kupne szkliwa. Bąble w jasnym szkliwie z technicznego punktu widzenia są defektem, ale tym razem efekt defektu wyszedł wyjątkowo ciekawie.

Z masy papierowej toczy się dość trudno a przy wysychaniu dna mają tendencję do rozwarstwiania. Znakomicie za to nadaje się do ręcznego formowania a już absolutnie bezkonkurencyjna jest w przypadku rzeźby ceramicznej.

Piec elektryczny,  1050′C.

Seladonowy wazon z kraklami

Znowu Chiny i znowu zachwycam się szkliwami.

Seladon to nazwa  jednego z tradycyjnych szkliw chińskich. Przezroczyste (a może raczej półprzezroczyste?), z lekkim zabarwieniem, ładnie podkreśla reliefowe zdobienia, ładnie pęka i bardzo pasuje do krakli. Kolor zazwyczaj gdzieś w połowie drogi pomiędzy szarością a intensywnym malachitem. Może też być „prawie-białe”, bladozielone, szare, brązowo-zielone czy niebieskawe.

O szkliwie mówimy seladon (ang. celadon) ale i całe naczynia nim ozdobione też nazywamy dźwięcznie seladonami.

Internet dostarczył mi takie oto seladony:

Współczesny seladon na kamionce

All rights reserved by cliffstar@flickr.

Współczesny seladon z motywem liścia klonu

Talerz z motywem smoka (technika pół noża) oraz kraklami

Powyższe  skraklowanie chyba niezamierzone, ale ładnie wpasowało się w smoka.

Czarki szkliwione szkliwem celadon - dwa różne odcienie

Seladony w wersji mniej subtelnej. Bardziej błyszczącej. Ale za to ładnie widać rozpiętość kolorystyczną. I znów krakle.

Tajemnica tradycyjnego seladonu polegała na wypaleniu szkliw opartych o tlenek żelaza w atmosferze redukcyjnej. Obecnie są w sprzedaży szkliwa o nazwie celadon przeznaczone do wypału w atmosferze utleniającej.

Szkliwa seladonowe zalicza się do  szkliw wysokotemperaturowych (1200^oC – 1300^oC), stosowanych na porcelanę oraz kamionkę . Ich pochodzenie sięga czasów chińskiej dynastii Song (960-1279  n.e.)(jak i – moim zdaniem – cała najpiękniejsza chińska ceramika), pierwsze takie szkliwa powstały prawdopodobnie ok 1000 r. n.e. Najwięcej zachowanych seladonów pochodzi jednak z czasów panowania dynastii Ming(1368-1644 n.e.). Najczęstszymi sposobami zdobienia ceramiki seladonowej były wspominane przez mnie krakle oraz technika pół noża, o której na pewno jeszcze napiszę.

W języku chińskim używa się określenia 青瓷 - qingci, czyli zielonkawa porcelana. Europejska nazwa szkliwa pochodzi o imienia  Celadona – bohetra francuskiej powieści sielankowej  L’Astrée. Ponoć jego ulubionym kolorem był bladozielony…

Gaiwan [czyt. gaiłan] czyli czarka z przykrywką to chińskie naczynie do parzenia i picia herbaty. Zetknęłam się z  tą uroczą formą dzięki znajomości z dziewczynami z Morza Herbaty.

Jak zobaczycie więcej gaiwanów, to przekonacie się, że mogą być dość różnorodne.

Ponieważ uległam urokowi gaiwana, pozwoliłam sobie trochę z nim  poeksperymentować przy pomocy koła garncarskiego. Forma wdzięczna, miła i w przyjemny sposób rozwiązuje odwieczny problem dopasowywania przykrywek…

Moje gaiwany są trochę inne niż chińskie. Nie mają służyć do parzenia herbaty (przynajmniej nie ta seria),  są większe, bardziej toporne, zrobione z czerwonej gliny i wypalane na 1050′C. Ot, polskie.

Znacie jeszcze jakieś realizacje gaiwana w glinie garncarskiej? Ktoś próbował?