Moja Ceramika » Inspiracje

Craquelé, craquelure, krakelury czy krakle?

justyna — Tue, 11 May 2010 20:29:07 +0000

Zainspirował mnie ten talerz. Wyraziste czarne spękania są świetnym tłem, czarny rysunek dodaje “to coś”.

Jak to się robi?

W skrócie: szkliwa wypalane w niższych temperaturach mają skłonność do pękania. Powstałe pęknięcia można czymś wypełnić: innym szkliwem, tlenkiem lub angobą albo tuszem (krakle nietrwałe).

Krakle trwałe wymagają jednego wypału więcej, ale wysiłek popłaca. Ładne, naturalne efekty”kraklowania” uwypuklają kształty naczyń lub rzeźb:

autor: chicoblue

A tu moje eksperymenty:

ps. krakle to jedyna wersja nazwy tej techniki, której pisownię jestem w stanie przyswoić

Mistrzowie toczenia na kole

justyna — Wed, 10 Mar 2010 20:52:16 +0000

Toczenie na kole wydaje się czynnością trochę magiczną. A przynajmniej sztuczką iluzjonisty, jeżeli operator koła zna się na rzeczy. Całkiem przyjemnie na te cuda popatrzeć, szczególnie w wykonaniu mistrzów ze wschodu:

Jak toczyć na kole i się nie ubrudzić?

Pan Japończyk ujął mnie sposobem w jaki wytoczył z jednej wielkiej bryły gliny komplet naczyń do herbaty. Oraz tym, że zasiadł do tej roboty w koszuli i spodniach w kancik…

Jak widać koszula i spodnie wyszły ze starcia bez szwanku. Nawet mankietom się nie dostało. Ja bym po tej operacji była umazana od stóp do głów gliną. A Wy?

Korean onggi

A tu ciekawa technika. Toczenie na kole ale nie do końca. Na wolnych obrotach koła koreański garncarz tworzy naczynie nakładając i uklepując kolejne wałki gliny. Technika wymaga koła z regulowaną prędkością obrotów (ach…) lub koła nożnego.

Jeśli się nie mylę, jest to podobny sposób tworzenia naczyń ceramicznych, do tego, który archeolodzy nazywają “techniką taśmowo- ślizgową”.

Jomon czyli ceramiczne starożytności po japońsku

justyna — Mon, 16 Nov 2009 21:45:51 +0000

Pradziejowa ceramika może być niesamowitym źródłem inspiracji dla współczesnego garncarza. Japońska ceramika z epoki Jomon (neolit) zdecydowanie to potwierdza. Spośród glinianych dzieł wykonanych w starożytności, te naczynia i figurki są jednymi z najbardziej pobudzających wyobraźnię i wykraczających poza ramy zwykłego rzemiosła.

Patrząc na te powstałe z gliny przedmioty codziennego użytku, przychodzi na myśl refleksja, że wtedy człowiek po raz pierwszy w historii odkrył możliwości jakie daje ceramika i zachłysnął się nimi. Zauważył, że z tego błota może stworzyć nie tylko przedmiot praktyczny, ale cudo piękniejsze niż dzieła natury.

Trochę faktów

Jomon czyli młodsza epoka kamienia trwała na terenie Japonii prawie 12 tysięcy lat: od 13 tys. do 400 p.n.e. Oczywiście stylistyka naczyń ceramicznych na przestrzeni mocno się zmieniała. Pierwsze naczynia Jomon były bardzo proste, o półokrągłym dnie, zdobione tylko odciskiem sznura. Być może jst to najstarsza ceramika naczyniowa na świecie! Te najpiękniejsze, zdobione naklejanym ornamentem powstawały prawdopodobnie w IV i III w. p.n.e (średni okres Jomon).

Ceramiczki z Jomon

W opracowaniach na temat ceramiki Jomon często pojawia się informacją, że te monumentalne, bogato zobione i niewątpliwie pracochłonne naczynia były tworzone przez kobiety. Mogę jeszcze dodać, że jest to częsty wniosek uczonych badających odciski palców na naczyniach pradziejowych. W wielu kulturach i na wielu kontynentach te piękne naczynia były rzemiosłem domowym wykonywanym przez niewiasty. Brak wielkich pieców do ceramiki i ośrodków specjalizujących się w jej tworzeniu może świadczyć o tym, że każda gospodyni domowa robiła samodzielnie naczynia dla siebie i swojej rodziny. Oczywiście starając się, aby były jak najpiekniejsze. Mężczyźni “przejęli” rzemiosło dopiero wraz z upowszechnieniem sie koła garncarskiego.

Jak osiągnąć takie efekty?

Nie udało mi się dotrzeć informacji (a właściwie hipotez) w jaki dokładnie sposób kobiety z epoki Jomon zdobiły swoje naczynia. Na pewno było to mieszanie technik naklejania, rycia i odciskania. To co mnie najbardziej zastanawia, to z jak gęstej gliny były robione elementy naklejane? Czy były to wałeczki czy też może wciskano wzory z pół płynnej masy lejnej? Czy powstawały “od razu” czy też po nalepieniu były jeszcze poprawiane jakimis narzędziami, rzeźbione czy wygładzane?

Jednym ze sposobów dotworzenia dawnych technik jest tzw. archeologia doświadczalna. Czyli próby osiągnięcia tych samych efektów metodą prób i błędów. O moich próbach w tym temacie piszę niżej.

Na razie klika wyjątkowych przykładów ceramiki Jomon.

To naczynie pokazuje chyba szczyt zachłyśnięcia się ornamentyką przez jomonskie garncarki:

A to jest mój ulubiony “garnek”. Ma ładny kształt, ciekawy “secesyjny” ornament stanowi o jego charakterze, mimo, że nie pokrywa całej powierzchni:

Moja pierwsza próba zainspirowania się wzornictwem średniego okresu Jomon:

Efekty są dość skromne, ale nie zamierzam na nich poprzestawać. Doświadczyłam pewnych zasadniczych trudności technicznych . Z drugiej strony – moim celem nie było wykonanie kopi, tylko współczesnego naczynia opartego o motywy z neolitycznej Japonii.

Wiem już na pewno że masa szamotowa z grubą domieszką nie jest idealnym materiałem na zdobioną ceramikę jomońską. Następnym razem zamierzam spróbować z tłustszą gliną.

Jeżeli ktoś z Was spróbuje się zainspirować epoką Jomon to zapraszam do dzielenia się wrażeniami. Chętnie też zamieszczę na tym blogu opis i zdjęcia!

Źródła:

Jolanta Tubielewicz, Wielkie odkrycia i zagadki japońskiej archeologii

oraz:

500 Teapots – recenzja

justyna — Fri, 04 Sep 2009 20:03:11 +0000

Kilka tygodni temu, w pewnej krakowskiej księgarni, wpadł mi w ręce album 500 Teapots z serii Contemporary Explorations of a Timeless Design wydawnictwa Lark Books. Po wpadnięciu nie mógł mi się już od rąk odkleić, czy raczej – ja nie mogłam się odkleić od niego. Na szczęście zostałam przekonana do zrobienia sobie prezentu i wyszłam z księgarni niezmiernie szczęśliwa.

Na album składają się zdjęcia 500 czajniczków rożnych autorów – od 1 do kilku prac jednej osoby. Każde zdjęcie jest opatrzone tytułem i krótkim opisem technicznym (techniki wykonania i zdobienia, temperatura wypału – zazwyczaj określona numerami stożków) a niektóre z nich mają dodatkowo komentarz autora.

To co sprawiło, że zachwyciłam się tą książką i nie mogłam się od niej oderwać (nawet dla weekendowo-krakowskich rozrywek) to ogromna różnorodność czajniczków. Niektóre uważam za bardzo piękne, inne niezbyt mnie zachwyciły, jednak w tym zestawieniu rewelacyjnie pokazują jak duże pole do popisu daje glina.

W książce są czajniczki klasyczne, czajniczki abstrakcyjne, czajniczki rzeźbiarskie, czajniczki obrazoburcze i czajniczki wesołe. I wiele innych.

Książkę można kupić w kilku polskich księgarniach internetowych np. w www.gandalf.com.pl. Cena jak na album jest całkiem niska. Ja kupiłam ją prawie dwa razy drożej (nie, nie podam nazwy krakowskiej księgarni) i nie żałuję.

Polecam i życzę wielu inspiracji.

Jaz kolei już ostrzę sobie ząbki na kolejne publikacje Lark Books – 500 Pitchers, 500 Cups, 500 Plates and Chargers, 500 Bowls oraz szczególnie: 500 Ceramic Sculptures.

Ażur pur bonżur

justyna — Thu, 03 Sep 2009 14:44:42 +0000

Na dzień dobry kilka ceramicznych cacek zdobionych ażurem.

Niesamowite naczynie:

Autorem naczynia jest Michael Eden czyli Edenceramics. Ciężko uwierzyć, że jest zrobione z gliny. Chociaż nazwa autora na to wskazuje…

Oryginał znalazłam tu: http://www.edenceramics.co.uk/

Świecznik:

Biały, prosty, ale uroczy. Szkoda, że nie ma większego zdjęcia. Z daleka wygląda jak nie szkliwiona porcelana. Oryginał tu: http://www.kaboodle.com/reviews/white-open-work-ceramic-candle-holder.

Miseczka:

Autorką jest Myra Williams. Strasznie mi się podoba połączenie formy (songowska stopka, mniam!) z ażurem i turkusowym szkliwem, brązowiejącym na krawędziach . Też żałuję, że lepszego zdjęcia brak. Oryginał wzięty z: http://www.westbristolarts.org.uk/artists.html