Od dłuższego czasu próbuję nauczyć się toczenia na kole. Kiedyś nie lubiłam tej techniki. Jej efekty wydawały mi się zbyt symetryczne i nudne. Zaczęłam trochę toczyć, ot żeby poznać podstawy. Wsiąkłam chyba przez przekorę. Poza tym głupio jak ceramik nie wie nic o toczeniu. Nie ma wtedy co powiedzieć w takie sytuacji:
„O, garnki lepisz, jak fajnie. Czy tocznie nie kole jest naprawdę tak trudne?”
Tak, jest trudne, dla mnie trudne jak… nie wiem co. Tyle czasu a ja w zasadzie nie wyszłam poza miseczki. Niezbyt duże miseczki muszę się przyznać. Czasem puzderka i wazoniki. Bardzo małe puzderka i małe wazoniki. Bo Tym kryterium w toczeniu na kole jest wielkość toczonego naczynia. Ale wszystko jeszcze przede mną.
Tylko z jednego jestem dumna – opanowałam technikę obtaczania spodów. Dlatego moje miseczki, owoc mej krawicy i męki, pokazuję głównie od spodu. Stopki à la chińska dynastia Song wychodzą mi już całkiem przyzwoicie 
Technika wykonania:
- Glina ceramiczna, czerwona, mazowiecka.
- Angoba czarna + szkliwo bezbarwne.
- Wypalane dwa razy: na biskwit temperaturze ok 800° C i na ostro w temperaturze ok 1050° C
Cześć, nazywam się Justyna Karamuz. Na tym blogu pokazuję moje prace oraz ciekawą ceramikę znalezioną w necie
Masz rację, ceramik powinien wszystkiego spróbować. Naprawdę ładnie wyglądają Twoje miseczki, jak moje ognisko plastyczne naprawi koło to i ja spróbuję coś wytoczyć. Może wkrótce zrobisz coś większego?